Dit is geen theezakje.
En dat is precies waarom het smaakt zoals het smaakt.
Kijk nog even naar de foto hierboven. Links: een theezakje. Dichtgeseald, ondoorzichtig, grijs. Rechts: wat er in dezelfde hoeveelheid losse thee zit — hele aardbeischijfjes, muntblad, hibiscus, groene thee.
Zelfde prijsklasse. Zelfde kopje. Compleet ander product.
Je zet een kop thee. Hij ruikt naar niks. Je laat hem één minuut te lang staan en ineens is hij bitter. Je doet er suiker in om er iets van te maken.
En je denkt: ik hou blijkbaar gewoon niet zo van thee.
Dat klopt waarschijnlijk niet. Je houdt niet van die thee. En er is een concrete reden waarom die zo smaakt.
Thee wordt na de oogst gesorteerd op bladgrootte. De industrie gebruikt daar vier woorden voor, en ze zijn verrassend eerlijk:
Heel blad. Gebroken blad. Fannings. Dust.
Dust. Stof. Dat is geen scheldwoord van een concurrent — dat is de officiële term voor de fijnste restfractie die overblijft nadat al het goede blad eruit is gehaald.
Raad eens waar die twee onderste categorieën terechtkomen.
Er zit logica achter. In een theezakje past maar weinig thee. Om daar tóch een sterke kop uit te krijgen, moet het blad zo fijn zijn dat het bijna meteen afgeeft. Snel, sterk, klaar.
Maar fijngemalen blad geeft alles in één keer af — inclusief de bittere stoffen die er eigenlijk pas veel later uit hadden mogen komen. Vandaar die scherpe nasmaak na een minuut te lang.
Droog theeblad moet tijdens het zetten opzwellen. Het neemt water op, vouwt zich open, en geeft dan pás gelaagd zijn smaak af: eerst de frisse tonen, dan het lichaam, dan de diepte.
Opgesloten in een strak zakje gebeurt dat niet. Het blad blijft samengedrukt.
Je giet water over thee die geen ruimte heeft om thee te worden.
Dit is het deel dat de meeste mensen nooit hebben bedacht.
Een theezakje is dichtgeseald en ondoorzichtig. Er staat "aardbei" op de doos. Of "bosvruchten". Of "tropisch".
Heb je ooit gecontroleerd of daar ook echt aardbei in zit?
Je kunt het niet. Dat is het hele punt van de verpakking.
Kijk nu nog eens naar de rechterkant van die foto. Je ziet de aardbeischijfjes liggen. Je ziet het muntblad. Er valt niets te controleren, want er valt niets te verbergen.
De meeste mensen denken dat een theezakje van papier is. Dat klopt vaak maar half. Om te voorkomen dat het in kokend water uit elkaar valt, worden papieren zakjes doorgaans dichtgesealed met polypropyleen — kunststof. De zijdeachtige piramidezakjes zijn regelmatig volledig van nylon of PET.
Onderzoekers van McGill University zetten zulke zakjes in water van 95 °C. Één zakje gaf ongeveer 11,6 miljard microplastic-deeltjes af.
Eerlijk erbij: al die deeltjes samen wegen zo'n 60 microgram, en de onderzoekers zeggen er nadrukkelijk bij dat de gezondheidseffecten nog niet bekend zijn. Wij beweren dus niet dat theezakjes ongezond zijn. Dat weet niemand.
Maar in datzelfde onderzoek zat een controlemeting die ons wel is bijgebleven. Ze zetten ook losse thee met een metalen zeef.
Daar kwam niets uit.
Bloei is onze zomerse ijsthee met aardbei en munt. Losse thee, hele bladeren, echte stukjes vrucht — precies wat je op de foto ziet.
Hij is gemaakt om koud gezet te worden, en dat is meteen het makkelijkste recept dat er bestaat:
2 eetlepels in een liter koud water. Een nacht in de koelkast. 's Ochtends zeven.
Geen waterkoker. Geen wachten. Geen bitterheid — koud water haalt de scherpe stoffen simpelweg niet uit het blad. Wat je overhoudt is voller en zoeter dan warme thee die je hebt laten afkoelen.
Warm zetten kan uiteraard ook. Eén theelepel, zeef of thee-ei, klaar.
Dat dachten wij ook, tot we het uitrekenden.
Theezakje: kopje pakken, water koken, zakje erin, wachten, zakje eruit vissen, weggooien.
Cold brew: schepje in een kan, water erbij, koelkast. De volgende ochtend heb je een liter klaar.
Het is niet meer werk. Het is ander werk — en je doet het één keer voor een hele dag.
100 gram Bloei — goed voor ongeveer 40 koppen, of zo'n 10 liter cold brew. €13,95.
Reken het even om. Dat is rond de 35 cent per kop, voor thee waarvan je precies ziet wat erin zit.
Verzending binnen Nederland en België. Vragen over hoe je hem het beste zet? Stuur ons gerust een bericht — we denken graag mee.
Michael Van Dijk
Zachtethee
Bronnen: Hernandez, L. et al. (2019), Environmental Science & Technology 53(21), 12300–12310. Banaei, G. et al. (2024), Chemosphere 368, 143736.
